Dla kogo?
LAB adresujemy do diagnostów pracujących z ADOS-2. W centrum warsztatu jest decyzja kliniczna: jak ocenić znaczenie obserwowanego zachowania i nie utożsamiać zakodowanej obserwacji z rozpoznaniem.
Nie każde zachowanie obserwowane podczas ADOS-2 wygląda tak, jak przykłady, na których najłatwiej nauczyć się kodowania. W praktyce diagnosta spotyka sytuacje nietypowe, graniczne i niejednoznaczne – i musi zdecydować zarówno jak zakodować to, co widzi, jak i co obserwowane zachowanie rzeczywiście oznacza w szerszym obrazie klinicznym.
Uczestnicy będą pracować na trudnych przykładach z diagnozy dzieci i osób dorosłych, mierząc się z dwoma rodzajami dylematów:
Kodowanie
Co właściwie obserwuję?→Do którego obszaru/kodu to przypisać?→Jak zakodować zachowanie, które nie mieści się w typowym przykładzie?
Interpretacja
Zachowanie jest zakodowane – ale co ono znaczy?→Czy rzeczywiście wspiera hipotezę ASD?→Jakie inne wyjaśnienia należy rozważyć?
Uczestnicy zmierzą się m.in. z sytuacjami, w których
- zachowanie jest nietypowe i nie daje oczywistej odpowiedzi, jak je zakodować;
- pojawia się wątpliwość, który kod najlepiej opisuje obserwowane zjawisko;
- podobnie wyglądające zachowania mogą wymagać odmiennego kodowania w zależności od ich przebiegu i kontekstu;
- zachowanie można zasadnie zakodować w ADOS-2, ale jego obecność nie musi oznaczać, że wynika ono z ASD;
- dodatkowe informacje z wywiadu lub pozostałej części badania zmieniają sposób rozumienia obserwowanego zachowania;
- wynik ADOS-2 i pozostałe dane diagnostyczne nie tworzą prostego, jednoznacznego obrazu.
Jak będziemy pracować?
- głosowania „Jak to zakodujesz?” – wybór między możliwymi sposobami kodowania;
- analiza nietypowych i granicznych zachowań;
- stopniowe ujawnianie dodatkowych informacji o pacjencie;
- pytania „Co ten kod mówi nam o pacjencie – a czego nie mówi?”;
- porównywanie decyzji uczestników z tokiem rozumowania prowadzących.
W części przypadków uczestnicy najpierw podejmą decyzję dotyczącą kodowania, a następnie otrzymają dodatkowe dane kliniczne i odpowiedzą na kolejne pytanie:
„Czy ta informacja zmienia sposób, w jaki interpretujesz wcześniej zaobserwowane zachowanie?”
Cel LAB-u
Warsztat ma rozwijać dwie odrębne, ale ściśle powiązane kompetencje: radzenie sobie z nieoczywistymi sytuacjami podczas kodowania ADOS-2 oraz krytyczną interpretację znaczenia zakodowanych zachowań w kontekście całego procesu diagnostycznego.
Materiały dla uczestników
Uczestnicy otrzymają materiały do pracy przygotowane przez prowadzące.
Bo w praktyce diagnostycznej: trafne zakodowanie obserwacji ≠ automatycznie trafna interpretacja kliniczna.